Wartburg College vergadert met afgevaardigden van kerkenraden
De voorzitter roemt de betrokkenheid van de afgevaardigden
Op dinsdagavond 24 november 2009 vindt voor het eerst een bijeenkomst plaats die georganiseerd wordt door de directie en het bestuur van het Wartburg College te Rotterdam met de afgevaardigden van de kerkenraden uit het voedingsgebied van de school. Deze achterbanvergadering, die men jaarlijks wil blijven organiseren, heeft tot doel om de band tussen kerk en school te verstevigen en elkaar te ondersteunen. Hier volgt een korte impressie van deze avond.
Het thema van het openingswoord van ds. Boiten als voorzitter van het bestuur was het veelzeggende woord van Paulus aan Timotheüs: ‘Bewaar het goede pand, dat u is toebetrouwd’. Dat was ook de gezamenlijke inzet van de school en de ongeveer honderd kerkenraadsleden die deze avond aanwezig waren. Ook de secretaris van het bestuur, dhr. Koolmees, licht dat toe: ‘Het is goed dat wij als school banden onderhouden met de kerken. Het is nuttig dat we elkaar ontmoeten om te spreken over thema’s en problemen waaruit de wederzijdse zorg voor onze jeugd blijkt.’
Nieuw bestuursmodel
Voor de pauze wordt het nieuwe bestuursmodel toegelicht met als speerpunt: de borging van de identiteit. Om de identiteit te waarborgen wil men gaan werken met een Klankbordgroep Identiteit en Personeel bestaande uit leden van de Raad van Toezicht, waarin een of meer predikanten zitting hebben. Na de toelichting komen er veel vragen los, maar ook waardering over de openheid en de zorgvuldige wijze waarop men te werk is gegaan. Vragen die gesteld worden zijn: Wie is in de nieuwe situatie nu het bevoegd gezag? Hoe houdt men contact met c.q. toezicht op de werkvloer? Hoe geef je de identiteit praktisch vorm op de werkvloer? Hoe worden de ouders hierover geïnformeerd? Belast je predikanten niet teveel als lid van de Raad van Toezicht?
Communicatie met jongeren
Na de pauze wordt het thema ‘communicatie met jongeren’ door de heer W. Büdgen ingeleid. Zijn centrale vraag is: ‘Bereiken wij jongeren wel voldoende?’ Die vraag kan zowel de school als de kerk zich stellen. Vandaar deze avond om de zorg te delen. Een andere vraag die hij de kerkenraadsleden indringend voorlegt: ‘Hoe voeren we het gesprek met de verschillende jongeren?’ Büdgen wees de aanwezigen ook op het tekort aan gewetensvorming en het missen van identificatiefiguren. In dit verband stelde hij ook de vraag: ‘Durven wij te erkennen dat we iets niet weten en gaan we dan samen op zoek naar Schriftuurlijke antwoorden?’
Discussie
Na de toelichting op zijn notitie gaat de heer Büdgen het gesprek aan met de zaal. Er worden vragen gesteld als: ‘Willen jongeren wel altijd antwoorden? Worden ouders niet overvoerd met opvoedingsavonden door school, kerk en maatschappelijke organisaties georganiseerd? Hoe krijg je de juiste ouders op die avonden? Is het probleem met de jeugd niet meer een ouderprobleem?’
Op de vraag of we wel de juiste ‘snaar’ raken bij de jongeren merkt Büdgen twee dingen op: ‘Ook al is de prediking tijdloos, er zijn niettemin wel tijdgebonden noties. Ik weet dat predikanten daarmee worstelen. Ook (refo)docenten zitten soms vast in hun eigen referenties van jaren terug. Ook zij spreken over zaken die niet (meer) horen tot de wereld van de jongeren. Dus geldt voor ons allen dat wij ons verdiepen in hun wereld om samen met hen op zoek te gaan naar een Bijbels antwoord.’
De voorzitter roemt aan het einde van de avond de betrokkenheid van de afgevaardigden, wat volgens hem blijkt uit de vele vragen, die gesteld zijn.
Geschreven door C.J. (CorJohn) van der Beek
Afkomstig uit: DRS 2010 - 3
