Column
Losband - Kerst
Voor veel mensen zou Kerst geen Kerst zijn als het midden in de zomer zou vallen. Toch brengen talloze christenen na de kerkdienst de dag buiten bij de braai door, luchtig gekleed bij een temperatuur van meer dan 30 graden. Voor veel mensen zou Kerst geen Kerst zijn als de volle nadruk zou vallen op de kerstman. Toch zijn er miljoenen mensen voor wie de kerstboom en de pakjes eronder het belangrijkste van het kerstfeest zijn.
Verleden jaar hebben wij de kerstdagen in Engeland doorgebracht. Al maanden voor onze komst stonden de winkeletalages daar in het teken van Kerst. Mijn broer is met een Engelse getrouwd en zij wonen in een heel klein dorpje. Van de kerstsfeer in de etalages hebben wij eigenlijk niets meer gezien.
We arriveerden namelijk de dag voor kerst: christmas-eve. Op de vensterbanken lagen wat takjes hulst en brandden een paar flakkerende kaarsen. Bij de open haard stond een kerstboompje van nog geen tien centimeter hoog met vijf letlampjes te protesteren tegen alle overdaad bij de buren.
We aten uitgebreid. Mijn broer sneed heel handig grote plakken van de glimmend bruine kalkoen en legde die bij iedereen op dezelfde plaats op de hete borden. Zijn vrouw schepte op ieder bord zes spruiten met een diameter van ongeveer vier centimeter. Gebakken aardappels vulden ten slotte de open gebleven plek op de borden. Ik verdeelde iedere spruit in acht ongeveer gelijke stukjes en werkte daarna in een concentrische cirkel het eten naar binnen. Ik zag dat mijn broer en schoonzus hun mes vast hielden zoals ik vroeger mijn potlood moest vasthouden. Ik probeerde het even op deze manier, maar het leek wel of ik voor de eerste keer met mes en vork at.
Na het eten gingen mijn broer en ik naar de kerk. In de 1200 jaar oude toren hangen zes klokken. De touwen eraan komen door gaten in het plafond naar beneden. Mijn broer is de baas van de bell-ringers. Hoewel hij klokkenluider is, heeft hij bij mijn weten nog nooit nieuws over zijn superieuren naar buiten gebracht. De kunst is de klokken in een vast ritme te luiden. Daarvoor moet je leren de klok ondersteboven te laten wachten tot hij aan de beurt is. Dat lukt maar weinig mensen echt goed. Nadat iedereen zes keer een beurt heeft gehad, roept mijn broer een andere volgorde. Er zijn zo doende honderden volgordemogelijkheden.
Na een halfuur liepen we weer naar huis. Het was tijd om een begin te maken met de legpuzzel van 2000 stukjes. Toen de rand was gelegd en de kleuren verder gesorteerd waren, was het tijd om naar bed te gaan. Het was koud en diep weggedoken onder een donzen dekbed sliepen we tot het tijd was om te ontbijten en naar de kerk te gaan. Mijn broer en schoonzus excuseerden zich: ze voelden zich niet lekker en bleven thuis.
In de kerk zaten opvallend veel kinderen met cadeautjes tussen hun knieën geklemd. Na een tijdje werd het stil en begon de dienst. De mensen zongen meerstemmig. Als er vier gezongen hadden, was het vierstemmig geweest en had het wellicht mooi geklonken. Maar nu componeerden velen hun eigen melodie.
Voor de preek mochten de kinderen naar voren komen en hun cadeautjes laten zien. Even later liep er een robot over het podium en reed er een politieauto met gillende sirene door het gangpad. Toen hij terug naar het podium reed, stapten wij er voorzichtig overheen, liepen op onze tenen naar de deur en sloten die zachtjes achter ons.
Een half uur later begon er aan de andere kant van het dorp een dienst waar wij Kerst echt Kerst vonden.
Geschreven door Willem Losband
Afkomstig uit DRS-magazine: DRS 2010 - 1
